Βιβλιοθήκη Ενίσχυσης του Τζόελ

Ποτέ ξανά άλλη τζούρα!

 

Πώς θα αντιδρούσατε στις
ακόλουθες καταστάσεις;

Ο δύο ετών γιος σας έχει ένα ξέσπασμα νεύρων επειδή θέλει ένα νέο παιχνίδι. Τι κάνετε;

1. Τον αφήστε μόνο έως ότου ηρεμήσει.
2. Υποκύπτετε στις απαιτήσεις του.
3. Του δίνετε ένα ηρεμιστικό.

Η εφτάχρονη κόρη σας είναι ανήσυχη για τις αυριανές εξετάσεις στο μπαλέτο. Τι κάνετε;

1. Την βεβαιώνετε ότι θα πάει μια χαρά.
2. Εξασκηθείτε μαζί της και πείτε τις να προσπαθήσει όσο μπορεί περισσότερο.
3. Της δίνετε ψυχοφάρμακα κάθε τρεις ώρες μέχρι τις εξετάσεις.

Ο δεκατετράχρονος γιος σας συντρίβεται όταν δεν τον καλούν σε ένα πάρτι. Τι κάνετε;

1. Τηλεφωνείτε στους γονείς που κάνουν το πάρτι να πουν στα παιδιά τους να τον καλέσουν.
2. Του λέτε να πάει έτσι και αλλιώς.
3. Του δίνετε κοκαΐνη για να ανέβει το ηθικό του.

Η δεκαπεντάχρονη κόρη σας ανησυχεί επειδή έχει πάρει δύο κιλά. Τι κάνετε;

1. Μαγειρεύετε το φαγητό της με λιγότερο λάδι.
2. Την εγγράφετε σε ένα πρόγραμμα διατροφής ή γυμναστηρίου.
3. Τις δίνετε χάπια μείωσης της όρεξης.

Όλοι αυτοί οι νέοι δοκιμάζουν αυτό που οι ενήλικοι θα θεωρούσαν "προβλήματα ενηλικίωσης". Λίγος χρόνος, υπομονή και ο θετικός καθησυχασμός θα τους βοηθήσουν να υπερνικήσουν όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις. Το γεγονός είναι, ότι εφ' όσον συνεχίζει οποιοσδήποτε να αναπτύσσεται σωματικά, συναισθηματικά, διανοητικά, επαγγελματικά και πνευματικά, και αυτός θα νιώσει τέτοια προβλήματα. Οι ενήλικοι είναι επιρρεπείς στον πόνο, θλίψη, σε κατάθλιψη και ανησυχία ακριβώς όπως είναι και παιδιά. Αυτά τα συναισθήματα είναι όλα απαραίτητα εάν επιθυμούμε να συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε το νου και το σώμα μας. Χωρίς τέτοια βελτίωση, δεν θα νιώθαμε ποτέ την ευτυχία, την ικανοποίηση ή την περάτωση στην πλήρη έκτασή τους.

Η τρίτη επιλογή σε κάθε μια από τις ανωτέρω καταστάσεις ήταν, φυσικά, γελοία. Δεν θα υποβάλλαμε τα παιδιά μας στους χημικούς κινδύνους για να υπερνικήσουμε τέτοια τετριμμένα προβλήματα. Εντούτοις, ως ενήλικες είμαστε πλήρως σε θέση να εξασκήσουμε τέτοιες επικίνδυνες συμπεριφορές για την ανακούφισή μας. Πάρτε το κάπνισμα τσιγάρων για παράδειγμα.

Όταν ήσασταν ακόμα καπνιστής, πόσες φορές λέγατε ότι έπρεπε να καπνίσετε επειδή ήσαστε μόνοι και λυπημένοι χωρίς τα φιλικά τσιγάρα σας; Πόσες φορές είπατε ότι έπρεπε να καπνίσετε λόγω όλης της πίεσης στη ζωή σας; Πόσες φορές είπατε οι ίδιοι ότι πολλές κοινωνικές δραστηριότητες δεν ήταν απολαυστικές χωρίς τα τσιγάρα σας; Πόσες φορές είπατε ότι θα πέρνατε πάρα πολύ βάρος εάν το κόβατε; Όλοι εσείς λέγατε ότι χρειαζόσασταν τη νικοτίνη, ένα ναρκωτικό, για να υπερνικήσει τα καθημερινά προβλήματα της ζωής.

Μόνο όταν σταματήσατε τα τσιγάρα, συνειδητοποιήσατε ότι θα μπορούσατε να υπερνικήσετε τέτοια προβλήματα χωρίς κάπνισμα, και στις περισσότερες περιπτώσεις αποτελεσματικότερα από ότι πριν. Μόλις σταματήσατε το κάπνισμα συνειδητοποιήσατε ακριβώς τι πηγή άγχους ήταν η εξάρτηση στη νικοτίνη. Αγκιστρωθήκατε από έναν κοινωνικά απαράδεκτο και σωματικά θανάσιμο εθισμό και συχνά εν γνώσει σας. Τότε είχατε και την επιθυμία να το εγκαταλείψετε, αλλά σκεφτήκατε ότι ο πόνος της εγκατάλειψης είναι τόσο μεγάλος που δεν αξίζει ούτε η προσπάθεια.

Ακόμα και σήμερα, ακόμα πιθανώς να επιθυμείτε ένα περιστασιακό τσιγάρο. Μπορεί να είναι σε μια αγχωτική κατάσταση, σε μια κοινωνική δραστηριότητα ύστερα από μερικά ποτά, ή ακόμα και όταν δεν έχετε τίποτα να κάνετε καλύτερο. Γεγονός όμως είναι, ότι το να πάρετε ένα τσιγάρο θα ήταν ότι χειρότερο θα μπορούσατε να κάνετε. Ένα τσιγάρο δεν θα σας βοηθήσει με το τυχόν πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, θα δημιουργήσει ένα νέο πρόβλημα, μια καταστρεπτική κατάσταση ενός αναβιωμένου και ενισχυμένου εθισμού, με όλους τους σωματικούς κινδύνους που έρχονται με αυτό.

Έτσι, την επόμενη φορά θέλετε ένα τσιγάρο, σκεφτείτε: Χρειάζεστε εκείνο το ναρκωτικό; Θέλετε ξανά τον εθισμό; Αν όχι, θυμηθείτε - ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΛΛΗ ΤΖΟΥΡΑ!

Μετάφραση: Χάρης Κακουλίδης
© Joel Spitzer 1982, 2000


WhyQuit.Com  |  Η Βιβλιοθήκη του Τζόελ  |  Γιατί καπνίζουμε;

logo